Coronastress

Coronastress

Coronastress

Ik schreef er al eerder over; om hulp vragen is niet mijn sterkste kant. 

Op mijn werk kan ik het heel goed, daar ben ik leerling dus daar mag ik om hulp vragen en daar wordt het zelfs op prijs gesteld. Op andere levensgebieden vind ik het echter bijzonder moeilijk.

 

Het om hulp vragen voor mijn kinderen vind ik heel moeilijk en om hulp vragen voor mezelf, privé, is al helemaal not done. En dit terwijl ik eigenlijk best wel vaak ad hoc opvang en begeleiding voor Jongste nodig heb.

 

Oudste kan zich inmiddels wel alleen redden maar Jongste heeft in feite 24/7 aansturing, vermaak en toezicht nodig en dat zal zijn hele leven waarschijnlijk zo blijven.

Het ontbreekt ons helaas aan een goed ge-olied familienetwerk dat uit zichzelf allerhande hulp aanbiedt zoals dat bij veel gezinnen het geval is, dus is het aan mij en mijn man om actief hulp te gaan vragen bij “anderen”.

 

Helaas zijn die “anderen”,  aan wie we theoretisch hulp zouden kunnen vragen, maar dun gezaaid. Zonder dat we ons er namelijk echt bewust van waren (en zijn) doen wij namelijk  al zo’n 11 jaar aan een vorm van sociale onthouding. Door de komst van Jongste en de zorgen die we over hem, zijn broer en mijzelf hadden, hebben we niet echt actief aan ons sociale netwerk kunnen bouwen. En dit resulteert er dan nu helaas ook in dat we, als we die anderen voor hulp nodig hebben, ze er feitelijk gewoon niet zijn.

 

En om hulp vragen aan het kleine aantal mensen dat we wel in ons netwerk hebben, gaat mij helaas niet gemakkelijk af. Allereerst ben ik behept met een hardnekkige eigenschap en dat is eigenwijsheid. Ik wil het koste wat het kost eigenlijk het liefst allemaal zelf aankunnen. En ik zie het als een soort van falen als ik het niet alleen kan. Wat natuurlijk ook met een andere eigenschap te maken heeft, te weten mijn perfectionisme.

 

Ten tweede is het zo dat ik, als ik alleen al denk aan dat ik hulp nodig heb, worstel met de schuldgevoelens die dat oproept. Want, vul ik in, die anderen die ik om hulp ga vragen hebben vast genoeg andere dingen te doen. Ze hebben drukke banen, een druk sociaal leven, vinden het moeilijk om op Jongste te passen en in het ergste geval, hebben ze er gewoon geen zin in. En daar heb ik uiteraard alle begrip voor want het is niet niks wat ik ze vraag. Dus vraag ik het ze liever niet.

 

In “normale” tijden kan ik het allemaal net aan en redden we het, los van de aanhoudende sociale onthouding, met kunst- en vliegwerk en het inhuren van betaalde krachten, behoorlijk. Maar dat is dus de situatie in normale tijden. Waarmee ik doel op de tijden dat iedereen gezond is en op de been, uit zijn huis mag komen en van alles mag gaan doen waar hij of zij zin in heeft.

Inmiddels leven we dus in andere tijden. Abnormale tijden. Omdat de coronadreiging ieders leven helemaal op zijn kop heeft gezet. Inclusief het onze.

Onze kinderen zitten net als alle andere kinderen in Nederland thuis en mijn man en ik werken in de vitale sector.

Nu is het al bijzonder zwaar voor mensen die thuiswerken en hun jonge kinderen moeten begeleiden en lesgeven maar het blijkt nog net iets zwaarder te zijn als je 2 kinderen hebt die iets meer aansturing, ondersteuning en begeleiding nodig hebben  dan gemiddeld. Dit ondervind ik aan den lijve en ik hoor het ook van andere ouders met zorgintensieve kinderen.

 

Allereerst moet je de noodopvang regelen op de dagen dat je heel vitaal je werk mag gaan doen. En ik kan je zeggen, dat ging bij ons niet van een leien dakje. School stond namelijk niet te springen om mijn bijzondere Jongste op te vangen. Of we het niet op een andere manier konden oplossen werd er gevraagd…...

 

Naast dat ik vol ongeloof het bericht aanhoorde gaf het me enorm veel stress en boosheid omdat mijn man en ik juist nu heel graag ons werk willen blijven doen c.q. moeten doen en we daarnaast dus niet zomaar een blik hulptroepen kunnen opentrekken. Jongste gaat nu 1 dag naar de noodopvang, de rest vangen we zelf op. 

Maar dat betekent wel dat mijn man en ik hiervoor alle zeilen moeten bijzetten.

Jongste is namelijk wel met een paar uur per dag voor de I-pad te porren maar 8 uur lang gaat hem waarschijnlijk een “beetje” afstompen, zeker als het nog minimaal 3 weken gaat duren. En zichzelf aan het werk zetten of gedisciplineerd blijven werken als ik er niet bij ben, dat lukt hem gewoon niet. Zelfs bij het video bellen met school moet ik er bij zitten omdat Jongste er geen idee van heeft wat hij moet doen.

 

Gelukkig meldden zich vorige week als een geschenk uit de hemel al de eerste hulptroepen uit zichzelf bij ons aan. Onze buren boden aan om met Jongste te gaan fietsen en met hem een zelfgemaakte speurtocht te gaan lopen.

Zijn vaste schoolbegeleider bood aan om met hem te Facetimen en zijn PGB‘er heeft inmiddels ook wat middagen bij ons ingepland. 

 

En in de vrije tijd die wij dan nog hebben met onze kinderen kunnen we volle bak aan de slag met corona- emotie-crisismanagement, want de crisis heeft ook een heftigere  emotionele lading bij onze kinderen.

 

Ik ben dan ook na werktijd volop bezig met geruststellen, sussen en het drogen van de vele tranen die vloeien om de enorme onduidelijkheid die zich momenteel in hun leventje heeft aangediend. Ik ben er voor ze, luister naar hun verhalen en angsten en wieg ze in mijn armen tot ze iets geruster zijn en het gevoel hebben dat ze veilig kunnen gaan slapen.

 

En zoals elk nadeel ook zijn voordeel heeft doet dit de liefde nog harder stromen dan het al deed in ons gezin. Daar heb ik gelukkig geen hulp bij nodig!