Om hulp vragen

Om hulp vragen

Ik ben niet zo van het om hulp vragen aan anderen. Zo ben ik nooit geweest en zelfs nu, nu ik 2 kinderen met een beperking heb, vind ik het een hele klus.

Ik heb van huis uit mee gekregen dat je eerst alles zelf moet proberen te doen. Mijn ouders deden altijd alles zelf, voor zover ze het technisch gezien konden. En wat ze niet konden, daar huurden ze professionals voor in. Ze vonden het "not done" om daar de familie of vrienden mee te belasten. Na het overlijden van mijn vader wil mijn moeder, nu ze op leeftijd is, nog wel eens om hulp vragen aan ons, haar dochters, of aan de buurman als hij eventueel tijd heeft, maar zelfs nu vindt ze dat erg lastig.

Ik heb dus als voorbeeld dat je alles eerst zelf moet oplossen. En als je ook alles zelf kunt doordat je een goede gezondheid hebt en je leven verder lijkt op dat van een zondagskind, dan heb je misschien ook weinig hulp nodig.

De hulp die mijn man en ik vroeger, en met vroeger bedoel ik de tijd voordat we kinderen hadden, nodig hadden, ging destijds alleen maar om de hulp bij de "luxe" dingen waarvoor we konden betalen. Na veel over een weer gesteggel met manlief ging hij overstag en kwam er voor 2 uurtjes in de week iemand mijn huis "voor het oog" poetsen. Omdat mijn man en ik het daar te druk voor hadden. Alle andere dingen waar je eventueel hulp bij kunt vragen deden wij zelf. Wij zagen wel dat anderen het wel vroegen, die hulp, maar wij wilden vooral niemand tot last zijn.

We gingen daar best ver in maar we wilden dat omdat we zelf de controle op alles wilden houden. Het was wel zwaar en het duurde wel veel langer voordat een klus af was maar wij hadden de controle! En dat telde toen zwaarder.

Ik kwam er echter achter dat die controle hebben en houden eigenlijk een schijncontrole is. Want sinds ik 2 kinderen heb met een beperking is het om hulp vragen toch echt iets wat wel nodig is. Al was het alleen maar omdat de overheid verwacht dat je steeds meer de eigen regie pakt. En dat heb ik dus echt moeten leren. Ik heb moeten leren dat ik niet alles zelf kan en dat anderen je best graag even willen helpen. Maar dat je het wel moet leren vragen. En dat je daarnaast ook hulp kunt inhuren voor dingen die je misschien zelf ook kunt doen maar die momenteel een te zware belasting voor je zijn.

En dus moeten we de controle een beetje loslaten. En dat is dus wat we de afgelopen jaren hebben geleerd. We beperken het inschakelen van hulp nog steeds tot het minimum omdat het zo moeilijk is maar het lukt ons steeds beter. Dus, moet er eens een kind worden opgevangen dan vragen we het eerst aan de buren of aan moeders van vriendjes. En als dat niet lukt, dan huren we de betaalde oppas in. Moet er bijles worden gegeven dan weet ik inmiddels een student te vinden die wel een zakcentje kan gebruiken.

Deze combinatie van het zelf doen en hulp vragen, al dan niet betaald, helpt mij in het leven een en ander behapbaar te maken. Zodat er geen sprake meer is van overleven maar van leven.

Want daar is het leven toch voor bedoeld!?

 

Door Anne-Marie Walrecht